Menu

«Non hai máis que unha»

3º Premio do certame de relatos curtos do Concello de Ames (ano 2016)

Comezo a mañá na cafetería de sempre; cando chego, o meu amigo Avelino xa me ten preparado o café con leite, ben quentiño e saboroso, e unhas crocantes torradas de marmelada e manteiga. Mentres almorzo boto unha rápida ollada ao xornal e comento con Avelino as novas máis destacadas, as deportivas principalmente. Sei ben da súa paixón deportivista, de modo que as máis das veces lle boto algunha picada ao respecto, sobre todo cando os da Coruña andan ranqueando pola parte baixa da clasificación, cousa bastante frecuente. Se teño tempo, cruzo algunhas palabras cos clientes da barra, todos caras coñecidas, porque a parroquia de Avelino case sempre é a mesma. Cando falo con eles fago por amosarme próximo e espontáneo, non vaian pensar que por ir con traxe e gravata me teño por máis ca eles, por moito que así sexa. Un «carallo» por aquí e unha palmadiña por acolá, e alá van as barreiras de clase! Cando acabo co café e mais co xornal pago o que debo e aínda aproveito para facer algún comentario retranqueiro mentres collo un escarvadentes na barra para limpar ben a boca mentres vou camiño do traballo.

Aí o vén outra vez! Pero non haberá máis bares en toda a puta cidade para ter que almorzar aquí todos os días? Nin poñéndolle o café feito coas borras que me sobraron da véspera e unhas torradas ás que non hai quen lles bote o dente deixa de vir o condenado. Acapara o xornal coma se o trouxese el da casa, e veña a dicir parvadas de todo o que vai lendo. E iso que aquí ninguén lle segue a conversa, eu o primeiro. Só sabe falar babosadas, e é un bocapodre e un faltón. Como Avelino me chamo que a próxima vez que o tipo este volva facer algún chiste sobre o Deportivo lle rebento os fociños dunha hostia tal que non lle volven facer falta os escarvadentes. Non hai cousa no mundo que máis noxo me dea que ver como foza nesa boca que parece a porta do inferno. Só con velo aparecer e aspirar o seu cheirume a suor de varios días xa se me vai o día ao garete, e non é o primeiro cliente que me di que se o apirolado este segue vindo polo bar, sobando neles e dándolles co cóbado para que lle atendan a conversa, cambian de sitio para almorzar antes de darlle unha malleira. Eu xa lles dixen que primeiro me fagan o favor de darlle a malleira esa, e logo que vaian almorzar onde queiran.

Cando chego á oficina, algúns dos compañeiros xa están alí, en cadanseu cubículo, afanados coas angueiras da xornada. Malia as présas que sempre nos andan metendo os xefes, todos teñen un momentiño para me saudaren e intercambiar comigo algún comentario intranscendente, maiormente sobre o tempo: mera linguaxe fática para lembrarnos uns aos outros que somos xente civilizada e sabedores das convencións sociais que implica compartirmos espazo, tempo e actividade. E iso que sei de sobra que case todos me gardan certa cobiza, polo aquel de ser o favorito dos xefes e por esta teima miña de vir sempre á oficina feito un figurino, co meu traxe sempiterno e a miña gravata italiana. Camiño da miña mesa, sempre me deteño na de Aurora un chisco máis ca no resto, porque quero que todos saiban, ela a primeira, que é a miña favorita. Ben que se lle notan os nervios cando estou preto dela, hai que ver como se lle arroiban as meixelas. Non quero esaxerar, pero mesmo diría que se lle marcan os bicos dos peitos por debaixo da blusa... Igual un día destes me animo e lle propoño irmos tomar algo ao saír do traballo; a pobre non debe estar moi ben asistida en asuntos amatorios, e para min pode resultar revitalizante unha pequena aventura!

Cando ás nove e cinco sinto que a porta se abre, xa me poño a tremer. Sei que é el, porque todos os demais procuramos chegar antes das nove, e nin sequera así damos feito con todo o choio que se nos vai acumulando enriba da mesa. Pois o cretino este aínda vai parando a saudar coma se houbese un ano que non nos ve, e dándonos un parte detallado de como está o tempo fóra. Pero se hai un cuarto de hora que entramos, imbécil: e si, daquela xa chovía. A medida que se vai achegando sinto como o tremor se intensifica, e de súpeto noto unha suor fría que contrasta coas miñas meixelas a punto de estoupar coa carraxe. «Ti non lle fagas caso, Aurora, que xa cansará», dime o meu mozo cando lle falo do que me pasa. Pero non cansa, non, e cada día bota máis tempo a carón da miña mesa, falándome de calquera cousa, sorrindo coma un babiolo, chascando os cotenos, mirándome as tetas. Como un día destes me colla cruzada, vou onda os xefes e dígolles que non podo traballar no mesmo sitio que un tipo así, con ese cheiro a fritanga que trae pegado a ese traxe con máis ludro que tea, e co pelo lambido para atrás quen sabe con que clase de graxumada... E un escarvadentes na boca! Nunca crin que fose capaz de acabar coa vida doutro ser humano, pero agora xa non sei...

Hoxe toca visita aos xefes. Procuro que non pase máis dunha semana sen deixarme caer polo seu despacho para comentar con eles algunha cuestión relacionada coas miñas múltiples tarefas na oficina. A miña estratexia vén sendo máis ou menos a mesma de cada vez: finxo non aclararme con calquera dos labores encomendados e acudo en busca dunha axuda que eles sempre me ofrecen de bo grado. Fágoo un pouco por compaixón, porque sei que iso fai que se sintan importantes, pero de paso a min tamén me axuda a gañar algúns puntiños ante os seus ollos. Porque a empresa segue medrando e axiña farán falta novos mandos intermedios para coordinar o traballo do cadro de persoal. Sei que conto co aprecio dos compañeiros, pero non se pode desatender a imaxe que os xefes teñen de un; malia seren dous vellos cheirentos, seguen a ser os donos da compañía, e deles depende un nomeamento coma ese. As miñas visitas aos xefes poden durar unha hora, ás veces algo máis. Adoito agasallalos con algúns dos segrediños que se cocen pola oficina, e ben que me tiran da lingua para completar as gorentosas novidades. Iso obrígame a apurar logo para recuperar o tempo perdido, pero o esforzo extra douno por ben empregado: sei que ocupo o número un no ránking de consideracións das altas esferas, e non quero que por desleixo ou exceso de confianza calquera outro me poida sacar o posto.

Eu non sei o que ti pensas, Bernardo, pero creo que xa chegou o momento de facer algo co lacazán este. É certo que nunca está de máis contar cun empregado lerchán que nos manteña ao tanto sobre o que falan os demais traballadores, pero cada vez teño máis claro que este tipo sofre algún tipo de discapacidade intelectual, ou que ten as facultades mentais perturbadas debido ao consumo dalgún tipo de substancia. Ti fixácheste na cara de atrofiado que se lle pon cando chega coas súas dúbidas e agarda a que lle deamos consello? O outro día estivo media hora connosco no despacho para que lle achegásemos a nosa opinión sobre se era mellor presentar os informes en calibri, en arial ou en times new roman... Hai trinta anos, cando fundamos esta empresa, prometemos que nunca deixariamos que as ansias por medrar nos fixesen esquecer que o primeiro son as persoas que traballan para nós. Pero un palanquín entremetido e incapaz coma este pode botar a perder o esforzo de todos os demais. Hai que preguntar na asesoría en canto nos pode saír desfacérmonos dunha carga así. E como cheira, virxe santísima.

De volta á casa adoito parar a facer algunha compra no supermercado que hai na nosa rúa. Se non é polo pan é polo leite, o aceite, o azucre ou algo de froita, sempre me vén á cabeza algunha cousa que se nos acabou ou está a piques de se nos acabar. Sendo sinceros, en ocasións forzo un pouquiño e merco algo que non necesitamos de maneira perentoria, só para que non pase o día sen facerlle unha visita á rapaza da caixa rápida. O máximo son dez produtos, pero por ese lado non hai problema, pois eu nunca levo máis de dous ou tres. Gardo sempre a miña bolsa pregada nun dos petos do traxe, para que vexa que son unha persoa concienciada co medio ambiente, e deixo que sexa ela quen poña todo ben colocadiño no seu interior. Ben podería facelo eu, mira ti que traballo me custa meter nunha bolsa unha barra de pan ou un paquete de azucre, pero gústame desfrutar dese momento íntimo en que as súas mans habelenciosas van poñendo casa cousa no seu sitio, case sinto coma se fose a min e non á caixa de galletas a quen estivese aloumiñando. Recoñezo que ás veces a incomodo un pouco ao quedar contemplando máis da conta o espectáculo da introdución dos artigos; pero axiña o compenso cando, ao pagar a compra, lle chisco un ollo e co meu ton máis cativador lle devolvo as moedas de un e dous céntimos que me acaba de dar e lle digo que pode quedar con elas.

Teño que pedir que me cambien de caixa, xa non o aturo máis! Pero este anormal é capaz de comprar unha ducia de produtos só para seguir vindo por onde eu estea, para mirar como un neno parvo como lle meto as cousas nesa bolsa sarnosa que cheira a podre e que saca dese traxe miserable que aínda non cambiou desde que empezou a vir por aquí. As outras caixeiras xa me teñen fritida a chanzas sobre o meu misterioso admirador, que para min non ten nada de misterioso, pois ben sei que vive neste mesmo edificio e que ten unha muller que non sei nin como é capaz de vivir baixo o mesmo teito que ese enxendro. E aínda pensará que me fai un favor cando me devolve as moedas pequenas: só por evitar o contacto coa súa man sebosa e suorenta pagáballe eu a compra toda, que total para o que leva... O meu único desexo cando o vexo entrar é que algún día un dos clientes que están detrás del na cola lle espete un estacazo no medio e medio da cabeza con todas as súas forzas cando queda alí parado coma un pasmón mentres eu levo medio minuto ofrecéndolle a bolsa con insistencia para que desapareza da miña vista o máis axiña que sexa posible.

Xa na casa: a miña fortaleza, o meu niño, o meu reino... A cea quente no prato, agardando por min, e a miña muller sempre dilixente para me compracer en todo o que poida. Non é para menos: grazas a min leva unha vida de princesa, sen ter que ir gañar o sustento polo mundo adiante, como tantas outras que non teñen a sorte que ten ela. Para que non se sinta desprazada da miña vida de portas para fóra, mentres quito o traxe e poño o pixama e mais as zapatillas fágolle un breve resumo do que o día deu de si. Sei que ás veces moito do que lle conto arredor das cousas do traballo escapa da súa capacidade de comprensión, pero ela sempre escoita atenta, pois imaxino que a partir do pouco que si pode entender é posible que faga unha idea máis ou menos aproximada do resto. Cando o día vai tocando á súa fin deixámonos adormecer no sofá fronte á televisión mentres vemos algúns dos seus programas favoritos; e se me pilla animado cando nos trasladamos ao dormitorio, a xornada remata con algunha dilatada demostración de efervescencia pola miña parte. As miñas pequenas proezas domésticas, como me gusta chamalas.

Xa estou oíndo como sobe o ascensor, acabouse a tranquilidade. Trinta segundos de microondas para que ao chegar teña a cea quente e comeza de novo a farsa da muller submisa. Aí o tes, con outra botella de aceite de xirasol, que xa debe de haber media ducia na despensa. Se é que non se pode ser máis apapahostiado. E outra volta a aturarlle a cantilena do ben que se manexa na merda esa de oficina onde traballa, que non sei nin como o seguen querendo alí, como non sexa por ter un monicreque co que se divertiren ou por unha cuestión de humanidade. Agora comerá ata lamber o prato, que todas as tardes cando chega parece que trae a fame atrasada de quince días, e do xeito en que traga nin se decata do amargor do aderezo que lle estou botando todos os días desde hai tres meses. E logo veña a poñer as cadeas esas dos faladoiros de política, onde todo canto din aínda me importa menos que o que el me poida contar da súa vida. E agardemos que despois non lle dea por poñerse fogoso e haxa que abrirse de pernas mentres me afoga co seu fedor e convulsiona enriba de min durante outros trinta segundos de microondas; trinta, sendo xenerosa. E hoxe aínda menos que outras veces, que tiven sesión dobre co veciño do primeiro: ese si que é un home de verdade. Por Deus bendito, cando fará efecto ese matarratos? Aínda vou ter que ir á droguería por outro bote...

Pero na miña existencia non todo é perfecto, aínda que desde fóra ben poida parecelo. E non o digo polo malestar de estómago que veño notando case a diario desde hai uns meses. Se hai algo que desentoe nesta harmonía vital é a relación coa miña nai. Igual que recoñezo que son un magnífico compañeiro de traballo e un marido envexable, incluso o cliente ideal, non podo dicir o mesmo da miña faceta como fillo único. Por unha vez tería que facerlle caso á miña muller e tratar de ir máis pola casa de mamá, pero é que de sempre sentín polos vellos un noxo que vai máis alá do racional. De modo que cada vez que me decato de que levo sen ir por onda ela tres ou catro meses, teño que facer de tripas corazón para achegarme ata a súa casa para ver como lle van as cousas á pobre da muller. Procuro non parar alí máis de cinco ou dez minutos, porque se estou máis dese tempo axiña a roupa me colle un cheiro a vello que logo non hai que llo quite. Dou un par de voltas pola casa facendo que reviso que estea todo como é debido e dou a ver que escoito canto ela me conta, polo xeral o seu consabido parte de doenzas, cando en realidade estou dándolles voltas ás miñas lideiras. Nun esforzo final achégome para darlle un bico, tratando de que a miña roupa non se roce moito coa dela, e marcho coa promesa dunha futura visita máis próxima no tempo. A ver se traballo un pouco máis o tema este da miña nai, agora que no resto teño todo tan ben encarreirado.

Desde que morreu o meu Leonardo xa só me queda no mundo o meu filliño querido. El é a única razón pola que aínda teño ansias por seguir neste inferno de vida. Eu ben sei que se por el fose pasaría máis veces a facerme unha visita, que vivindo na mesma rúa tampouco lle supón tanto trastorno. Pero ese traballo que ten acaba con el, todo o día resolvéndolles os problemas a uns e a outros: aos compañeiros, aos xefes, os propios del... Por non falar da lurpia esa que o conquistou, que vai ti saber o que lle di para que non veña verme; e el, como sempre foi tan guiadiño, non ten o valor de enfrontarse a ela. Ben que lle noto eu na cara amoucada os remorsos polo tempo que leva sen vir cando consegue zafarse dela e se achega ás agachadas pola miña casa. Por se vén, procuro ter na casa un bote da Nocilla esa que sempre lle gustou tanto; e algún billetiño na carteira, para que xogue a iso que fai el de levar uns poucos de cartos sen me dicir nada, como cando era pequeno e me sisaba nas voltas da compra. Ai, se soubese canto me presta o bico doce que sempre me dá xusto antes de marchar para onda a pendanga da muller... Con ese traxe e esa gravata, que parece un ministro!