Menu

«O home do saco»

Texto enviado ao certame de relatos de terror convocado pola biblioteca Ánxel Casal de Santiago de Compostela no ano 2014. Non recibiu ningún premio.

A nena está soa. Aínda non o sabe, pero o seu pai abandonouna. E cando o descubra e pense que a papá tivo que pasarlle algo moi grave para marchar así, sen avisala, e que axiña volverá por ela, enganarase. Porque o motivo daquela viaxe que os dous fixeron a un val descoñecido a moitos quilómetros da casa, da camiñada polo bosque tras a comida, da longa espera ata que o gris de chumbo do solpor comezou a alagar a fraga, era deixala alí soa no medio do bosque.

Agora é de noite e vai frío. Hai apenas dez minutos aínda se podían distinguir as siluetas das árbores, do río que baixa polo medio delas, das montañas baixas e redondiñas que circundan o val. A nena senta no chan húmido e musga os ollos na busca dun indicio que lle anuncie a volta do seu pai. Nese instante en que se entretivo chamando por el a escuridade fíxose dona do bosque, coma se todo o negror acazapado nos élitros das vacalouras, nos ollos dos paxaros e nos tobos dos raposos estourase a un tempo para ocupar novamente o seu trono no reino da noite.

A nena está segura de que papá aparecerá axiña, arfando tras unha desesperada carreira polo bosque na súa procura, cunha manta na man para gorecela do frío e abrazala con forza mentres murmura palabras de perdón por deixala alí soa tanto tempo. Ela ten só seis anos, pero sabe perdoar e entender que as cousas non son sempre como unha quixera; non como a súa curmá Laura, que xa ten nove anos pero o único que sabe facer é chorar e enrabecharse cando algo non lle gusta. Ela deixará que papá a abrace forte e non dirá nada; porque cando el regrese, o frío e o medo que sente agora só serán un recordo, e o resto non terá importancia ningunha.

Ás veces óese algún ruidiño que quebra o silencio da noite: dúas pólas que rozan entre si, o oulear distante dunha curuxa, o voo dun morcego que traza diagonais na escuridade coa precisión dun alfil sobre o taboleiro do bosque. Ningún deses ruídos é o dos pasos de papá. A nena non pode calcular canto leva alí, pero sabe que é moito tempo. Se estivese na casa, podería ver a súa película favorita dúas ou tres veces seguidas, como fai ás veces os domingos pola mañá cando lle toca pasar a fin de semana con papá e é a primeira en saír da cama e ten o sofá do salón e a tele para ela soa ata que el se levanta.

Segue sentada no mesmo sitio, coa cabeza nos xeonllos e os brazos arredor das pernas, intentando non tremer e non chorar, porque non lle gustaría que papá a atopase así, tremendo e chorando, porque quere que o domingo pola noite, ao volver á casa con mamá, papá lle diga que se portou como unha valente e que cando a encontrou non había nin rastro da bágoas na súa cariña de princesa; porque ás veces papá dille así, cariña de princesa, e queda mirando para ela embobado, coma se no mundo non houbese máis nada.

Ela é pequena, pero recorda ben cando vivían todos xuntos. Era máis feliz, porque non tiña que levar dúas vidas diferentes segundo tocase, e porque podía saír de paseo da man dos dous, ir ao parque cos outros nenos e os seus papás ou durmir os tres na mesma cama cando lles dicía que non quería estar soa no cuarto porque tiña medo polas cousas que lle contaba a parva da súa curmá Laura. E tamén se acorda de cando papá marchou. Nunca lle explicaron o motivo, só lle dixeron que marchaba e que ela quedaría con mamá. Logo comezou esta estraña época na que tiña que ir dunha casa á outra dependendo do día, e papá e mamá só se vían en silencio un minuto para pasala a ela da parte traseira dun coche á parte traseira do outro.

Hai xa un tempo que intúe que ao seu lado, alí no bosque, hai alguén, pero a noite é tan escura que a nena non pode ver nin sequera as súas propias mans, pechadas con todas as súas forzas para non berrar. Pero cando sente que a levantan no aire e a introducen nun saco de tea no que apenas colle, rebentan os berros, os choros e os tremores. Xa non lle importa que crean que non é unha nena valente, porque cando pensa que cando tes seis anos e alguén que non podes ver te mete nun saco no medio do bosque, tes todo o dereito a asustarte e a que as comportas do medo se abran de par en par.

Malia o terror que a atenaza, a nena lembra que unha vez a súa curmá lle contou que os nenos que non se portaban ben eran abandonados polos seus pais no bosque para que viñese o home do saco e os levase con el. E arrepíntese moito de deixar a comida a medio acabar cando no colexio puxeron peixe no xantar, do día que se anoxou porque quería ver un programa na tele e a súa nai tivo que rifarlle para que fose para a cama, e de cando se riu porque unha compañeira de clase mexou por ela, e xura que se non lle pasa nada desta vez non volverá facer nada coma iso.

E tamén pensa que ás veces, mentres dorme, na súa cabeza ve cousas que dan moito medo, pero logo esperta e todo está igual que cando se meteu na cama, e os monstros que a perseguían desaparecen no momento xusto de abrir os ollos. Pero nos soños os golpes non doen, o frío non fai tremer e a xente non cheira a suor resesa como a persoa que vai cargando con ela.

O portador do saco parece coñecer de memoria cada recuncho daquel bosque, e oriéntase na noite coa seguridade dun temoeiro que sortea os escollos dun baixío mil veces transitado. Por fin os seus pasos se deteñen e a nena pode entrever pola abertura mínima do saco o leve resplandor da lúa alumando un clareiro onde unha serie de pequenos montículos perfectamente aliñados remata nun último burato rectangular aínda baleiro e que o olor a terra fresca delata como acabado de abrir.

E desde a súa posición, boca abaixo sobre o lombo da persoa que a carrexa, a nena albisca tamén unhas botas de home e o remate dun abrigo de coiro que lle chega case aos nocellos. O home axeónllase e, cando a pousa no chan, as súas miradas crúzanse e a dor da certeza bate nas tempas da nena coma o badalo dunha campá xigantesca.

Os primeiros raios do amencer iluminan o bosque cun brillo de cinabrio mentres o home do abrigo longo coloca no fondo do oco do claro do bosque o vulto inmóbil da nena, que xa non berra nin treme, e só chora mainiño entre impos case imperceptibles, coa perplexidade debuxada nos seus ollos de debuxos animados. A voz do home chega desde o exterior do burato coma un aloumiño:

—Tranquila, princesa, xa estamos acabando.

A primeira padexada de terra cobre a cara da nena e converte en regueiriños de lama os sucos que durante a noite as bágoas foron cicelando nas súas meixelas.