Menu

«Obsesións»

Todos temos as nosas rarezas...

Sempre son o primeiro en levantarme. E isto non é precisamente un piso de estudantes en Santiago de Compostela un venres de comezo de curso pola mañá, onde nin o que máis madruga chega a tempo de ver sequera a luz do mediodía. Aquí ás seis xa está todo o mundo a pé, e aínda así eu son o primeiro en botarme da cama para fóra; para dar exemplo o porque cada vez levo peor estar tanto tempo seguido no mesmo espazo pechado, respirando os ácaros que inzan o aire condensado da noite e facendo que as bacterias proliferen ao abeiro do meu calor corporal.

Antes de nada, poño a radio; a nosa, claro. Gústame escoitar as noticias por ela, aínda que sei que a información que se difunde pola nosa emisora está sempre un pouco nesgada; levada ao noso terreo, poderiamos dicir. Por suposto, no indicador do volume debe de aparecer sempre un número par; entre un catro e un seis é o rango para non molestar, oito xa sería de máis. Algo menos ou algo máis tamén sería soportable, pero non podo aturar ver, poñamos por caso, un tres ou un sete na pantalla do receptor, e máis sendo ambos os dous números primos, por moi bíblicos e moi litúrxicos que sexan. Co cinco aínda podo lidar, porque cos múltiplos de cinco son algo máis tolerante (non esquezamos que cinco é múltiplo de si mesmo); pero se podo evitalo mellor un par, por suposto. Así que un catro ou un seis adoitan ser a miña escolla máis habitual.

A continuación lavo as mans, dúas ou catro veces (a primeira só serve para que a ludra máis superficial escorra polo desaugadoiro), e dispóñome a preparar o almorzo, frugal pero non exiguo. Non fai falta que aclare que só con pedilo podería ter as viandas que quixer agardando por min á hora que me pracese. Pero iso implica dúas circunstancias por completo inasumibles: que alguén se erga antes ca min e que outro ser humano toque os alimentos que logo eu vou comer. Así que emprego o tempo que sexa preciso e lavo as mans todas as veces pares que faga falta ata que podo sentarme a gozar da primeira comida do día; a máis importante, disque.

A continuación, non hai nada mellor que unha ducha temperada como estímulo para sentirse pletórico de enerxía e facerlles fronte ás moitas obrigas que se me acumulan en cada xornada; principalmente os domingos, servidumes deste choio para o que fun elixido entre máis dun cento de candidatos. Gústame que a auga da ducha estea entre un e dous graos por riba da miña temperatura corporal, así que logo de almorzar lavo as mans e poño o termómetro. Se na pantalla aparece un trinta e sete, ademais de sentir a decepción de comprobar que unha das miñas constantes vitais se reduce a un número impar e primo, xiro o termóstato da caldeira ata o trinta e oito; e o mesmo fago se o resultado da medición é un tranquilizador trinta e seis. Neste caso, coma no resto, o prioritario é non perder de vista a paridade.

Camiño da ducha, a dificultade radica en non pisar ningunha das liñas que forman os extremos das baldosas, algo moi doado no corredor, onde os azulexos son grandes, pero máis complicado no propio baño, xa que algún dos anteriores inquilinos decidiu utilizar baldosas só un chisco meirandes ca o tamaño dun pé, o que me obriga a realizar estraños movementos que garantan non pisar raia ningunha.

Dentro da ducha, agardo a que a temperatura se estabilice no paralelo trinta e oito que separa o norte e mais o sur da miña tolerancia e permanezo baixo o chorro non máis de trinta segundos, que calculo recorrendo a algunha oración que teña xa cronometrada; un nosopai vai perfecto para esta función. Sei que a moitos lles parecerá un tempo insuficiente para unha hixiene completa, pero podo confirmarvos que ese medio minuto permite unha limpeza integral, e ademais mantén o ph da pel nun envexable seis (por máis que sexa o número do inimigo), lonxe do impar e alcalino sete daqueles que se demoran máis da conta con xeles e xampús. As mans, onde a pel é máis delicada, requiren dunha atención especial, por iso adoito lavalas (só con auga, por suposto) nada máis saír da ducha, para eliminar os restos de xabón e outras impurezas.

Toca agora enfundar a indumentaria de traballo. Por este lado, non hai ningún problema: branca (o que asegura ausencia de tinturas e colorantes), ampla e elaborada só a partir de tecidos naturais, nada de acrílicos ou sintéticos. Malia todo, ao acabar de abrochar os trinta e dous botóns do traxe (eran trinta e tres, pero arrinqueille o de máis abaixo, que nin se ve, para evitar a imparidade) son partidario de lavar as mans un par de veces máis para non acumular nelas máis refugallo do imprescindible.

Estas primeiras horas da mañá son as máis acaídas para unha lectura atenta, pois logo a mente xa se contamina coas miserias da xornada. Os meus libros preferidos son os da miña terra, como supoño que lle acontece á maioría. Bioy Casares, Borges, Cortázar, Gelmán, Lugones, Sabato... (cito seis autores á mantenta, e aclaro que os cito por orde alfabética, non de preferencia). Estes días estou repasando o «Informe sobre ciegos» de Sobre héroes y tumbas, evidentemente nunha nova edición, distinta á que lin por vez primeira: non vou andar remexendo nos microorganismos que fun deixando polas páxinas naqueloutra lectura. Por certo, que vergonza para o mundo que ningún escritor dos nosos gañase o premio Nobel, mentres que os chilenos teñen dous, Gabriela Mistral e Pablo Neruda: a parelliña, en fin... Menos mal que a mundiais de fútbol lles devolvemos o resultado. E nisto meu de momento imos un a cero!

O tempo de lectura non adoita ir máis alá da media hora, que hai moito que facer. Saio da estancia poñendo fóra sempre o pé dereito antes e miro a data no reloxo: vinte e cinco de decembro. Cinco veces cinco: pode que sexa un bo día, pero sen pasarse, nunca á altura do anterior, un magnífico exemplar de vinte e catro, e aínda por riba do mes doce, un reparador par sobre par. Pero este vinte e cinco... A ver como o imos levando.

Cando levanto a vista do reloxo vexo un dos meus axudantes achegándose polo corredor.

—Santidade, xa está todo preparado para a bendición urbi et orbi, o chofer agarda na porta para trasladalo ata a basílica...

Mentres estou alí arriba falando nunha morea de linguas que descoñezo (eran sesenta e tres, pero pedín que quitasen unha; tocoulle ao tagalo), só podo pensar na cantidade de mans de descoñecidos que me verei obrigado a estreitar abaixo na praza durante o camiño de volta, e nas moitas veces que vou ter que lavar as mans despois para que recuperen o equilibrio e a limpeza orixinais.