Menu

«Tanatorio»

Relato en formato de obra teatral breve.

PERSONAXES

Morto

Muller do morto

Filla no morto     

Empregado do tanatorio

ESCENARIO

No escenario aparece o túmulo 1 dun tanatorio, o único ocupado de todo o edificio. Tras o vidro da sala, un cadaleito coa tapa de cristal, a través da cal se pode ver o cadáver dun home de mediana idade. Na sala só están a muller do falecido e a única filla de ambos, unha adolescente.

Muller: Pobre Ramiro! Como se tivo que ver de desesperado para facer o que fixo...

Filla: Non te raies, mamá. Ti non tes a culpa de nada. Deulle por aí e punto...

Muller: Xa o sei, Shaquiriña, pero pensar que o home co que compartín tantas cousas decidiu quitarse a vida deixoume desfeita. Eu desta non me recupero...

Filla: Pois eu vou necesitar unha nai máis que nunca, agora que quedei sen pai... Así que nada de mexericadas!

Muller: E mírao aí, do outro lado do cristal... Cos olliños abertos e todo: se mesmo parece que ve canto pasa destoutro lado.

Filla: Espero que non, porque como saiba que as únicas que viñemos ao velorio somos nós as dúas, dálle algo.

Muller: E que lle vai dar, muller, se xa está morto...

Filla: É unha maneira de falar, mamá...

Óese unha voz que resoa cun aquel de reverberación.

Ramiro: Pero... Onde estou? Que pasou? Ai, Deus, por que non me podo mover!?

Muller: Tamén é raro que non viñese ninguén do traballo. Co resto da familia xa non se levaba, pero polo menos algún compañeiro...

Filla: Ou os do bar, eses cos que xogaba a partida. Parece mentira que...

Home: Escoito como me latexa o corazón dentro da cabeza... Pero que me pasa?

Muller: Nin flores mandaron, que vergonza!

Filla: Amigos de vérense todos os días, se é que...

Home: Esas dúas voces que se oen? E non son a Lola e mais a Shaquira? Pero que din?

Muller: Polo menos o noso Ramiriño vai para o outro mundo co seu desexo cumprido. Sempre me dixo: a min que non me enterren, que me queimen e acabouse!

Home: Pero que fala Lola de queimar a quen? Se nunca dixen tal! Ai, virxe santísima, que pensan que morrín? Eu non estou morto!!

Muller: Bo home tampouco é que fose, pero ao cabo dos anos algo de cariño si que lle fun collendo... E polo menos déixanos unha boa pensión, a ti e mais a min. Fíxate ti, ata me dá un pouco de pena velo así, de corpo presente.

Filla: Se polo menos che dixese que tiña pensado matarse, igual aínda o podías convencer de que non o fixese...

Home: Matarme eu? Pero que din? Se o único que fixen foi tomar o tratamento para o colesterol que me receitou o médico. E mandarlle dous ou tres cubatas, pero só para que baixase ben!

Muller: Aínda onte estabamos a facer plans: que se ir comprar o pan, que se baixar o lixo... E vai e acaba con todo de vez, como se non tivese razóns para seguir vivindo!

Home: Por que non consigo moverme? Acaso non ven que estou vivo? Lola!!

Filla: A ver, tampouco é que fose un pai exemplar, pero non era peor que tantos outros. Polo menos nunca nos pegou nin nada...

Muller: Si, nin para iso tiña espírito, o pobre... Tampouco lle imos levantar un mausoleo, pero non lle ha faltar a súa urna.

(Soa un teléfono móbil coa sintonía «Libre, libre quiero ser», de Los Chichos)

Muller: É o meu! A ver quen chama... Si, diga? Ai, ola, Carme. Pois hoxe non vou poder... Que me morreu o marido, muller! Si, así de repente, unha sobredose de pastillas... Hase ir levando, si... Pero vós non me borredes do grupo, eh?, que para a semana xa vou, mal como poida, claro... Si, a Shaquiriña está aquí comigo. Moitas grazas, serán dados. Hala, un bico.

Filla: Quen era?

Muller: Carme, a do club da calceta. Estrañouse de que hoxe non aparecese. A verdade é que me esquecín, nin as chamei para contarlles...

Filla: E onde imos esparexer as súas cinzas?                    

Muller: Podiamos coller un deses catamaráns turísticos e botalas no medio da ría. Sempre lle gustou moito o mar... Ademais, creo que poñen uns mexillóns durante a travesía.

Home: Que falan estas dúas de botar as miñas cinzas ao mar!? Se nin sequera sei nadar! Debeume facer mal a mestura da bebida cos medicamentos, igual tomei pastillas de máis, tampouco é que lle fixese moito caso ao que me dixo o médico... Pero estou vivo, VIVO, VIVO!!

Muller: E pensar que a última frase que lle dixen foi “vai rañala...”

Filla: E logo?

Muller: Non sei que me estaba a contar de comprar un piso en multipropiedade para irmos de vacacións a Fuengirola. Unha estafa desas que hai... Entón eu díxenlle “xa hai que ser parvo” e “vai rañala”, e el colleu a porta e marchou. Supoño que para o bar...

Home: Pero non se decatan de que aínda sigo aquí!? Debín quedar sen coñecemento e déronme por morto! Igual ata me parou de latexar o corazón...

Filla: Eu ultimamente xa o notaba distinto, como se non tivese ánimo de nada...

Home: Pero que dis, Shaquiriña? Son o teu pai e sigo aquí! Espera, por fin noto que son capaz de moverme!

Filla: Ai, mamá! Creo que se lle moveron os dedos dunha man!

Muller: Xa sei, Shaqui... A min xa vai por dúas veces que me pareceu que abría un chisco os labios como para falar, pero iso só é pola pena de que se nos fose deste xeito tan inesperado...

Filla: Outra vez, mamá! Mira para a man dereita!

Muller: Si, mulleriña, se me pasa o mesmo ca a ti! Agora mesmo xuraría que está acenando cara a nós, pero non é máis ca unha suxestión produto da nosa mente saturada de emocións...

Home: Pero, Lola!? Que teño que facer para que vexas que estou vivo aínda? Señor, dáme forzas para me erguer...

Filla: Mira, mamá. Agora parece que se quere levantar!

Muller: Ai, as nosas cabeciñas... Tanta é a dor que non sabemos nin como facerlle fronte!

(Achégase un dos traballadores do tanatorio. Óense os seus pasos no silencio da sala.)

Empregado do tanatorio: Síntoo moito, pero é a hora da incineración. Se son tan amables de me acompañaren ao crematorio... Calquera cousa que precisen...

Muller: Si, por suposto. Non se preocupe, estamos ben, xa nos fixemos á idea...

Filla: Mamá, podo facer un selfie de recordo? É que me resulta tan superdifícil pensar que non vou ver a papá de novo...

Muller: Si, mulleriña, claro...

(Escóitase o clic do móbil tomando unha fotografía.)

Home: Pero isto que carallo é? Agora non está a Shaquira facéndome unha foto? Mírame ben, que non estou morto!

Empregado do tanatorio: Os meus compañeiros trasladarano agora ata o forno... Se lles parece, imos pechar xa o cadaleito...

Muller: Vostedes como vexan, non imos nós dicirlles como teñen que facer o seu traballo...

Filla: Mira, mamá, xa me puxeron tres likes no Instagram! 

Empregado do tanatorio: Cando acabemos co... proceso entregarémoslles as cinzas. Que tipo de urna desexan?

Muller: Hai algunha de oferta?

Empregado do tanatorio: Temos unha en cartón que regalamos coa tarifa da cremación.

Muller: Pois esa ben vale.

Home: Pero non ven que estou vivo, se estou movendo os dedos todos!!! E aínda por riba escollen a urna de oferta, non o podo crer...

Empregado do tanatorio: Des... desculpen o atrevemento, pero xuraría que o seu home... acaba de mover os dedos dunha man...

Muller: Si, aínda o falabamos a miña Shaqui e mais eu, o que é a suxestión... Moitas grazas por todo, foron vostedes moi amables.

Empregado do tanatorio: Só faltaría, nuns momentos tan duros coma estes... Pero de verdade que...

Filla: Pode sacarnos unha foto ás dúas? Así, co cadaleito detrás, antes de que o pechen...

Empregado do tanatorio: Por suposto, onde teño que premer?

Muller: Con tocar a pantalla xa está... Ai, que tan novo nos deixou!

(Escóitase o clic do móbil tomando unha fotografía.)

Home: Non, non pechedes a caixa, non pechedes a caixa! Lola, Lo...!!

(Son dunha tapa caendo.)