Menu

«Un cadáver no salón»

Relato en formato de obra teatral breve.

(obra de teatro nun único acto –criminal–)

PERSONAXES

O morto

Dulce (muller do morto)

Andrea (amiga de Dulce)

ESCENARIO

O pano érguese e ante o espectador aparece o salón dun apartamento coa entrada no fondo e tres portas laterais que conducen ao resto de dependencias: un dormitorio, o baño e mais a cociña, que o público non ve. No escenario/salón hai unha mesa baixa de cristal, un tresillo, un pequeno moble-bar con neveira, a pantalla grande dun televisor e un gardarroupa. No medio da estancia vese un home tirado no chan, inmóbil, e ao seu carón unha muller anicada cobre a cara coas mans. Chaman ao timbre. A muller levántase e vai ata o fondo do escenario para abrir a porta.

(Soa o timbre varias veces. Ruído de pasos. Renxer dunha porta que se abre).

Andrea: (Entra no escenario e mira para o corpo tendido no chan). Tiñas razón, está morto!

Dulce: Como che ía dicir algo así e non ser certo, Andrea? Leva máis dunha hora sen moverse! (Pausa). Pero non sei... Por veces dáme a sensación de que o escoito respirar, ou de que se lle move un chisco algunha parte do corpo.

Andrea: A ver, moito de moverse nunca foi, pero incluso para el unha hora na mesma postura é tempo de máis! Este espichouna, ho, non hai máis que mirar para el. E logo, con que lle arreaches?

Dulce: Eu non lle dei con nada: botouse a min, non sei con que intención, supoño que para me bater, e entón eu aparteime. Perdeu o equilibrio, caeu contra a mesa e xa non se moveu máis.

Andrea: Cando me chamaches entendinche que fora forcexando...

Dulce: Ben... Talvez ao tempo que o esquivei o empurrei un pouco, e poida que o dirixise contra a mesa para que levase un bo golpe. Pero só foi para darlle un escarmento, eu non tiña ningunha intención de...

Andrea: E por que se botou a ti, insultáchelo ou algo?

Dulce: Só lle dixen que estaba farta de que chegase á casa tan tarde, que esa non era maneira de levar unha convivencia. Mentres viña cara a min algo lle oín murmurar de que el non me tiña que dar explicacións de nada e que...

Andrea: (Interrompendo a Dulce). Tanto ten. O caso agora é desfacérmonos do corpo. Se isto transcende ninguén vai crer que fose un accidente.

Dulce: (Con voz tremente). Eu non sei o que facer, por iso te chamei: es a miña mellor amiga... A única amiga que teño, en realidade...

Andrea: Pois por iso mesmo non che preguntei se tolearas cando vin a túa chamada no medio da noite. E por iso estou aquí un domingo ás catro da mañá pensando en como desfacernos do corpo do teu home. As amigas son para as ocasións, e esta é unha ocasión de moito carallo, e non me refiro ao finado, que che vou contar que ti non saibas. Déixao da miña man, que axiña lle habemos atopar remedio a este... imprevisto.

Dulce: Non sabes canto cho agradezo, eu estou bloqueada, non sei nin como dei marcado o teu número...

Andrea: Xa penso eu por ti, muller, non te preocupes! (Óense os pasos de Andrea achegándose ao corpo inmóbil no chan). Mi madriña, apesta a whisky, penso que o mellor sería levalo a algún lugar apartado e prenderlle lume: con tanto alcohol no corpo este non tarda nin dous minutos en arder enteiro...

Dulce: Pero iso é moi arriscado, non? Calquera podería ver as chamas e alertar a policía...

Andrea: Non o dicía en serio, muller, ti tamén non sabes distinguir unha broma... (Trata de erguer o corpo inmóbil do chan). Aínda nos vai custar levar este prosma ata o coche! Como pesa o condenado...

Dulce: Xa se che ocorreu como facer para...?

Andrea: De momento temos que sacalo de aquí. Trouxen o coche grande, para que vexas que non estou improvisando, e aparquei xusto na entrada. Só hai que guindalo pola ventá, para que caia ao lado do coche, e logo pasalo ao maleteiro. Non imos cargar con el polas escaleiras abaixo, aínda nos imos herniar pola súa culpa... E o resto xa o pensaremos polo camiño!

Dulce: Non é tan fácil desfacerse dun cadáver! Ti non ves a televisión? Sempre os acaban atopando, mesmo cando os enterran, e aínda que pasen anos...

Andrea: Pois esta vez non vai ser así. E pola súa desaparición ninguén se vai estrañar: todo o mundo sabe a vidiña de perdición que levaba, e non ha faltar quen se cruzase hoxe á noite con el nalgún bar. Ademais, aquí no edificio ninguén viu nada. (Fai unha pausa). Porque ninguén viu nada, non si?

Dulce: Penso que non, no edificio este xa non vive moita xente, e menos na fin de semana. Ademais, pasaba das dúas cando chegou...

Andrea: Pois xa está, muller: envolvémolo nunha saba, logo ti cóllelo polas pernas e eu polos brazos e arrimámolo á venta, deixámolo caer, baixamos, pasámolo ao maleteiro e arrancamos! A ver, que che tira máis, costa ou interior?

                    

Dulce: Como dis? É outra broma...?

Andrea: Digo para desfacérmonos do morto, non para irmos de vacacións. No monte hai agochos de todo tipo, desde enterralo ata encaixalo entre dúas rochas ou nunha silveira. Pero guindalo ao mar tamén ten o seu aquel... Ata me parece máis clásico, non sei..., máis romántico.

Dulce: Pois si, eu case diría que mellor no mar: a auga limpa as marcas e con sorte as correntes o levan lonxe e ninguén o atopa. (Pausa. Reflexiva). Pero igual pasa ao revés, e mañá aparece aboiando na praia...

Andrea: Ves como xa te vas animando co plan? E tranquila, que se o atopan na praia, pensarán que por algún motivo no medio da xolda decidiu achegarse á ribeira e tal como ía perdeu pé, ou caeu contra unhas rochas, ou o que sexa. Ou que se tirou el. Ninguén ten por que saber sequera que pasou pola casa...

Dulce: E se o trouxo alguén ata aquí? Un amigo, un taxista... Eu nin sequera sei como chegou.

Andrea: (Resolutiva). Pois dis que veu coller cartos e que marchou outra vez!

Dulce: (Reticente). Isto non pode saír ben, os da policía sempre atopan un fío do que tirar...

Andrea: Pois por iso imos pensalo todo a conciencia antes de saír! (Pausa). A ver, o primeiro é meterlle outra vez o chaveiro no peto, porque se o encontran o normal será que leve as chaves da casa canda el. Trae, que xa o fago eu, dáme un pano para non deixar pegadas: aínda que logo o poñamos a remollo, non vaia ser o demo...

(Escóitase o tintinar dun xogo de chaves).

Andrea: Listo! E tampouco estaría mal que lle fixeses unha chamada perdida, como se te preocupases por el porque non daba chegado. E así tamén sabemos onde ten o móbil...

(Óese o son das teclas dun teléfono móbil ao seren premidas. Ao pouco tempo comeza a soar o ton doutro teléfono: é a música de «Quién tuviera la dicha que tiene el gallo...». O móbil deixa de soar).

Dulce: Xa o atopei! Está no peto de atrás do pantalón!

Andrea: Perfecto. Xa temos as chaves, o teléfono, a chamada... (Pausa). Ah, claro, espera: mételle algún carto tamén, que de seguro que volveu para a casa porque xa non lle quedaba un can. Se lle encontran algo de diñeiro, menos han desconfiar...

Dulce: Non sei..., vinte euros?

Andrea: Si muller, chega de sobra, tampouco imos tirar a casa pola ventá. Con tiralo a el xa temos dabondo. (Pausa). E agora envolvémolo nunha saba vella e a movelo con moito coidadiño, non se nos vaia mancar...

(Escóitase o ruído propio de arrastrar un corpo e as dúas mulleres a arfar polo esforzo. De súpeto o laio dunha voz masculina sobreponse ao resto de ruídos).

Andrea: Pero este tipo está vivo!

Dulce: (En voz moi baixa). Ai, meu Deus! Xúroche que levaba unha hora sen se mover. Quen podía imaxinar...?

(Sons apresurados que indican que as mulleres volven pousar o home no chan).

O morto: (Con voz de estar aínda bébedo). Pero que fago eu... aquí... tirado no chan? (Pausa). E por que está na casa... a amiga túa... esta...? (Pausa). E por que leva... iso na man e vén cara a...?

(Un golpe seco fai calar de súpeto o home).

Dulce: (Berrando). Andrea, que fixeches? Estás tola!? Agora si que o mataches!

Andrea: Iso espero, porque este xerro non creo que aguante outro golpe así, por moi de ferro que sexa. E baixa a voz, que aínda te van escoitar os veciños.

Dulce: Non te dás de conta do que acabas de facer? Mataches un home! O meu home...

Andrea: E que é o que cambia? Non pensabas que xa estaba morto? E aínda por riba crías que o mataras ti. Así quedas libre de culpa. E por min estate tranquila, que eu ben podo con ela.

Dulce: Pero isto non foi un accidente! Isto foi un asasinato! Andrea, como puideches...?

Andrea: Aínda che vai dar pena o moinante este! Con todas as que che ten feito... (Pausa). Ademais, xa o tiñamos todo pensado, a ver se agora imos ter que botar o plan abaixo porque este decidiu que non tiña gana de morrer.

Dulce: Ai, Deus nos perdoe!

Andrea: (Arremedando a Dulce). Deus nos perdoe... Déixate de rezos e ponte ao choio. Veña, como antes: ti polas pernas e eu polos brazos. Que aínda se nos vai facer de día polo camiño...