Menu

«Un libro que quere cambiar o conto»

Capítulo de Quen dá a quenda? que ao final non pasou a formar parte da edición definitiva.

Por fóra era un libro coma outro calquera: máis fino que groso, tirando a cadrado, coas tapas duras e un dragón multicolor presidindo a cuberta, sobre o que se podía ler o título: O dragón valoroso. Non tiña aspecto de ser unha obra moi actual, porque o lombo aparecía gastado polo uso e, malia ser a cores, a fasquía das ilustracións (moitísimas, para compensar a pouca letra, tal e como corresponde a un conto como é debido) lembraba os debuxos de antano, menos estilizados e non tan realistas coma os dos libros modernos, onde ás veces custa distinguir os elementos reais dos que son pura fantasía do ilustrador.

Mentres agardaba a súa quenda na sala de espera do consultorio da meiga Divina, o conto deixou que unha serpe enorme que tamén andaba por alí lese a historia que se contaba nas súas páxinas. Como non tiña pés nin mans, o réptil non podía pasar as follas ao acabar de lelas, de modo que era o propio libro o que cambiaba para a páxina seguinte cando era preciso. Ese día a longa ringleira de clientes do consultorio avanzaba con lentitude, e a serpe puido ler con vagar o conto do dragón valoroso.

—Encántame o final! –exclamou o ofidio cando chegou á ultima páxina–. Noutros contos que coñezo, o dragón é o monstro ao que hai que matar, ou simplemente é a montura sobre a que o cabaleiro se despraza para liberar a princesa. Pero aquí o dragón é o protagonista, e ademais compórtase como un auténtico heroe. As serpes e mais os dragóns somos case da familia, por iso me alegro tanto de que por unha vez non sexamos os malos do conto...

—E vostede que é, boa ou mala? –interesouse a cortina.

—Eu son boa –respondeu a serpe–. Unha boa constritora de cinco metros de longo e cen quilos de peso.

—E logo que lle pasou para vir por aquí a xunto da meiga Divina? –era de novo a cortina quen preguntaba.

—Non o adiviñas mirando para min? –a serpe tiña no medio do seu corpo enorme unha estraña protuberancia.

—Vexo que papou algo ben grande, pero non sei o que...

—Pois unha noite que me entrou unha fame tremenda saín a buscar alimento
–explicou a boa– e boteille o dente a algo que pola forma me pareceu un cabuxo, pero que resultou ser unha das bicicletas do neno que vive no pazo onde me metín. E claro, como está feita de ferro e de goma non hai quen a roia, e vou ver se a meiga atopa a maneira de sacala para fóra, porque mentres estea aí atravesada non teño forma de...

—Morra o conto! –exclamou Divina desde a porta do consultorio–. Desculpe, non o dicía por vostede –aclarou dirixíndose ao libro, que miraba para ela con pavor–. É para dicirlle á serpe que pase, a ver se lle atopamos remedio ao contratempo ese da bicicleta...

Media hora máis tarde saíu a serpe da consulta sen o vulto no medio do corpo e guiando coa cola unha bicicleta coas súas dúas rodas grandes e outras dúas rodiñas pequenas aos lados.

—A ver onde atopo eu agora un neno pobre que se queira achegar a unha serpe de cinco metros para lle dar esta bicicleta... –íase laiando.

—Non teña dúbida de que lle van sobrar candidatos, ha ser máis a ansia pola bicicleta que o medo que vostede lles poida meter aos cativos! –asegurou a cortina mentres Divina mandaba pasar o conto para o consultorio.

O libro entrou silencioso e dirixiuse á banqueta que presidía a estancia.

—Non abriches a boca desde que chegaches... –observou a meiga.

—Si, ten vostede razón –desculpouse o conto–. É que eu son máis ben de que me lean que de falar eu. Cada un ten o seu modo de comunicarse...

—Non, non, paréceme ben –aclarou a bruxa–. Se eu teño aquí comigo esta banqueta desde hai un século e aínda hoxe é o día que non lle oín nin a primeira palabra. E malia todo, quéroa coma unha filla. Só o dicía porque me estraña, pensaba que os libros erades máis falangueiros.

—Hai de todo, como entre a xente –asegurou o conto–. E tamén vai por días... Hoxe é que non me apetece moito falar, coa viaxe remexéronseme as letras e non estou moi católico...

—E logo como viñeches ata aquí? –preguntou Divina.

—Nas alforxas dun burro que chegou polos carreiros máis intransitables e que despois seguiu camiño alén da fraga...

—Pobriño, non me estraña logo que te mareases... –compadeceuse a meiga–. E que fai un conto coma ti na miña consulta?

—Pois verá... –arrancou o libro–. Non vaia pensar que levo unha mala vida, ou que os meus problemas son tan graves coma os da maioría dos que veñen por aquí...

—Vaia, isto si que é unha novidade! –exclamou Divina, retranqueira–. Un cliente recoñecendo que os males dos demais son meirandes que os seus!

—Así é, o meu só é produto... –o conto pareceu que esculcaba na súa memoria a palabra precisa, tal e como lle corresponde facer a un libro merecente de tal nome– do fastío.

—Explícame iso mellor –pediulle a meiga.

—Sabe cantos anos teño? –preguntou o conto.

—Novo non pareces, que se ve que xa levaches o teu meneo, pero non sabería dicir...

—Sesenta anos! E sabe cantas veces me leron?

—Levas a conta? –estrañouse a meiga.

—E que outra cousa vou facer? Se aínda houbese máis en que enredar... –queixouse o libro–. Con esta última, a da serpe da sala de espera, van sete mil cincocentas vinte e nove!

—Que barbaridade! Tantas?

—Nin máis nin menos –asegurou o conto–. Para que se faga idea, o primeiro neno que me leu xa ten agora netos que tamén me len, e polo medio tamén me leron os fillos... E podo asegurarlle que os nenos non se conforman cunha soa lectura: un deles leume todos os días durante un ano! E porque me agocharon, que seguía pedindo o libro aínda despois...

—Pero logo moi bonita ha de ser a historia que contas... –deduciu a meiga.

—Home, non vou ser eu quen diga que está mal, só faltaría! Pero o problema non é que sexa boa ou mala...

—E entón cal é?

—Pois que sempre é a mesma! –exclamou o conto.

—Pero iso pasaralles a todos os libros, non si?

—Supoño que si, pero eu non podo máis con isto. Xa estou farto de escoitarme contar a mesma historia, cos mesmos personaxes, os mesmos diálogos, as mesmas pasaxes, o mesmo final...

—E que che gustaría entón? –preguntou a bruxa.

—A ver, eu tampouco digo cambialo todo, porque se me chamo O dragón valoroso, polo menos ten que haber un dragón máis ou menos afouto que sexa o protagonista, pero a partir de aí... O que eu quería pedirlle –concretou o libro– é ter unha historia diferente que contar cada vez que alguén me abra. Para non cansar os lectores e para non me aburrir eu tampouco.

—Logo falamos, pero antes quería eu botarlle unha ollada á historia esa que contaches tantas veces –dixo a meiga mentres abría o libro pola primeira páxina.

—Como queira. Supoño que tanto ten sete mil cincocentas vinte e nove que sete mil cincocentas trinta...

O dragón Angbard era o último dunha estirpe cuxa liñaxe se perdía na noite dos tempos. Os seus devanceiros orixinais eran mesmo anteriores á aparición do home sobre a face da Terra, e durante milleiros de xeracións todos eles foran coñecidos pola súa bravura. Non temían nin os basiliscos, nin as hidras nin as medusas, aos que deixaban desfeitos en cruentos combates, e calquera ser desvalido que precisase de axuda sabía que podía contar con eles para cobrar vinganza no seu nome.

Pero Angbard non dera aínda mostras de valor, mentres que á súa idade o seu pai, Lithorn, xa rescatara princesas, guindara tiranos polas torres dos seus castelos e esmagara coas súas gadoupas criminais de toda caste. Polas aldeas de Gaenland circulaba o ruxerruxe de que os xenes da lendaria fereza daquela familia de dragóns se extraviaran nalgún punto do camiño.

Os anos pasaban e o que comezara coma un rumor era xa moeda de curso: Angbard era a vergonza da súa caste. Os nenos usábano de albo para as súas frechas, e mesmo un peto escarvara un niño no seu lombo.

Co pai de Angbard vello de máis para o combate, a noticia de que os habitantes de Gaenland non contaban coa defensa de dragón ningún estendeuse axiña. E ao pouco tempo comezaron a chegar tropas dos reinos veciños que trataban de conquistar o territorio agora desprotexido. Os cidadáns defendíanse co pouco que tiñan, pero nada podían contra soldados moito máis fortes e mellor armados, que decimaban a poboación en brutais ataques.

Co exército inimigo xa ás portas da capital do país, un grupo de homes agonizantes chegou á entrada da cova onde moraba o dragón.

—Que queredes? –preguntoulles Angbard.

—Bótate a un lado e deixa falar os maiores, que os cadáveres dos nosos veciños enchen as rúas de vilas e cidades. Onde está o teu pai?

Ao oír que preguntaban por el, Lithorn achegouse aos poucos ata a porta da cova.

—Venerable Lithorn! –exclamou o xefe da expedición–. Sabemos que xa es un ancián e que non tes a forza de antano, pero precisamos de ti para facerlles fronte ás hordas que nos aniquilan, aínda que só sexa para que te vexan do noso lado...

—Falade co meu fillo –aconsellounos Lithorn–. El é agora quen manda nesta casa.

—É a ti a quen che pedimos axuda, venerable Lithorn –volveu falar o home–. Xa que a derrota é segura, preferimos unha derrota digna.

—Vós e mais eu sabemos que me enviades directo a unha morte inevitable –sentenciou o ancián–, pero como derradeiro depositario da valentía da miña estirpe, estou disposto a entregar a vida na defensa do meu pobo.

Ao escoitar aquilo, o corazón de Angbard deu un chouto dentro do seu peito de placas superpostas, tan grandes como a altura dunha persoa. Toda a carraxe e a ferocidade que se foran acumulando durante anos e anos alí dentro rebentou nun segundo. Sen dicirlles nada aos homes, nin ao seu pai sequera, estendeu as ás e botou a voar cara ás tropas inimigas.

O lume que saía polas súas ventas arrasaba con todo o que atopaba ao seu paso, e se algún soldado conseguía escapar, as súas mandíbulas tronzábano coma un boneco. Angbard converteu en cinzas todos os rexementos do exército invasor que encontrou no seu camiño, e só cando os campamentos inimigos se tornaron rescaldos fumegantes, a súa ira amainou. Nun único día, el só liberou Gaenland da ocupación da que era vítima desde había anos.

Cando volveu á cova, unha multitude agardaba por el para aclamalo e agradecerlle o seu valor. Varias feridas atravesaban a coiraza da súa pel, e zumegaban sangue e bile alí onde fora alcanzado polas armas inimigas. Pero el nin sequera se decatara. Foi pousarse onda o seu pai e a el se dirixiu.

—Venerable Lithorn, nunca máis a nosa estirpe, que agora eu represento, será obxecto de burla, nin ninguén pola miña culpa cuspirá sobre a coraxe herdada de ti e de toda a nosa nobre liñaxe. Antes arrincareille o corazón a quen ouse poñelo en dúbida.

—Xa sabía eu que só era cuestión de agardar –o seu pai bicouno, desbordante de felicidade–. E de premer na tecla axeitada: a do orgullo que, máis no fondo ou máis na superficie, todos temos –dixo chiscándolle un ollo, cómplice, ao seu fillo.

           

—Mi madriña, pero isto está cheo de morte..., violencia..., destrución... –escandalizouse Divina.

—Pois aos rapaces gústalles, xa ve... –dixo o conto encollendo os ombros–. A min ao principio tamén me parecía un pouco salvaxe de máis, pero a forza de escoitar a mesma historia unha vez e outra, agora xa o vexo todo do máis normal...

—Aínda que só sexa para acabar con tanta barbarie, vouche conceder o que me pedías –anunciou a meiga–, e a partir de agora cada vez que alguén lea o contido das túas páxinas vai atopar unha historia distinta que ti elixirás a vontade. E os debuxos que a acompañen iranse adaptando á narración, ti perde coidado por iso. Só che vou pedir unha cousa: que non volva haber no conto tanta crueldade como ata o de agora había.

—O que queira! –aceptou o libro–. Con tal de non ter que soltar a mesma ladaíña día tras día...

O dragón Angbard era o último dunha estirpe cuxa liñaxe se perdía na noite dos tempos. Os seus devanceiros orixinais eran mesmo anteriores á aparición do home sobre a face da Terra, e durante milleiros de xeracións todos eles foran coñecidos pola súa bravura. Non temían nin os basiliscos, nin as hidras nin as medusas, aos que escorrentaban sen apenas esforzo, e calquera ser desvalido que precisase de axuda sabía que podía contar con eles para defender os seus dereitos.

Pero Angbard non dera aínda mostras de valor, mentres que á súa idade o seu pai, Lithorn, xa rescatara princesas, derrocara tiranos e mandara á cadea criminais de toda caste. Polas aldeas de Gaenland circulaba o ruxerruxe de que os xenes da lendaria afouteza daquela familia de dragóns se extraviaran nalgún punto do camiño.

Os anos pasaban e o que comezara coma un rumor era xa moeda de curso: Angbard era a vergonza da súa caste. Os nenos tirábanlle do rabo só por enredar cando se aburrían, e incluso unha cegoña aniñara sobre o seu lombo.

Co pai de Angbard vello de máis para o combate, a noticia de que os habitantes de Gaenland non contaban coa defensa de dragón ningún estendeuse axiña. E ao pouco tempo comezaron a chegar tropas dos reinos veciños que trataban de conquistar o territorio agora desprotexido. Os cidadáns defendíanse co pouco que tiñan, pero nada podían contra soldados moito máis fortes e mellor armados, que recluían a poboación nas súas casas.

Co exército inimigo xa ás portas da capital do país, un grupo de homes con aspecto canso chegou á entrada da cova onde moraba o dragón.

—Que queredes? –preguntoulles Angbard.

—Bótate a un lado e deixa falar os maiores, que a insatisfacción dos nosos veciños vai en aumento día tras día. Onde está o teu pai?

Ao oír que preguntaban por el, Lithorn achegouse aos poucos ata a porta da cova.

—Venerable Lithorn! –exclamou o xefe da expedición–. Sabemos que xa es un ancián e que non tes o vigor de antano, pero precisamos de ti para negociar coas hordas que nos impiden circular libremente, aínda que só sexa para que te vexan do noso lado...

—Falade co meu fillo –aconsellounos Lithorn–. El é agora quen manda nesta casa.

—É a ti a quen che pedimos axuda, venerable Lithorn –volveu falar o home–. Xa que a derrota é segura, preferimos unha derrota digna.

—Vós e mais eu sabemos que me enviades directo a unha situación certamente incómoda –sentenciou o ancián–, pero como derradeiro depositario da valentía da miña estirpe, estou disposto a volver á actividade na defensa do meu pobo.

Ao escoitar aquilo, o corazón de Angbard deu un chouto dentro do seu peito placas superpostas, tan grandes como a altura dunha persoa. Toda a determinación e o ímpeto que se foran acumulando durante anos e anos alí dentro rebentou nun segundo. Sen dicirlles nada aos homes, nin ao seu pai sequera, estendeu as ás e botou a voar cara ás tropas inimigas.

Os berros que saían pola súa gorxa estremecían os soldados, que tiñan o tempo xusto de escapar antes de irritalos con chíos aínda máis molestos. Angbard foi facendo fuxir todos os rexementos do exército invasor que encontrou no seu camiño, e só cando os campamentos inimigos se tornaron ermos solitarios, a súa ira amainou. Nun único día, el só liberou Gaenland da ocupación da que era vítima desde había anos.

Cando volveu á cova, unha multitude agardaba por el para aclamalo e agradecerlle o seu valor. Varias feridas atravesaban a coiraza da súa pel, e tiñan un aspecto bastante alarmante. Pero el nin sequera se decatara. Foi pousarse onda o seu pai e a el se dirixiu.

—Venerable Lithorn, nunca máis a nosa estirpe, que agora eu represento, será obxecto de burla, nin ninguén pola miña culpa dubidará da coraxe herdada de ti e de toda a nosa nobre liñaxe. Antes terei unha seria conversa con quen ouse enfrontarse a min!

—Xa sabía eu que só era cuestión de agardar –o seu pai bicouno, desbordante de felicidade–. E de premer na tecla axeitada: a do orgullo que, máis no fondo ou máis na superficie, todos temos –dixo chiscándolle un ollo, cómplice, ao seu fillo.

—Gustouche o conto de hoxe, Pedriño? –preguntoulle o pai.

—Si... Pero mañá quero que mo contes outra vez, a ver se por fin o dragón os carboniza a todos con seu alento infernal en lugar de deixalos fuxir!