Menu

«Vaga de crimes no barrio de San Pedro»

(Relato elaborado para difundir a celebración da segunda edición da Semana da Novela Negra no Barrio de San Pedro, organizada pola Libraría Pedreira)

Vaga de crimes no barrio de San Pedro (1)

O primeiro caso produciuse o mércores 6 de marzo. Contra a noitiña, unha muller que paseaba os seus cans baixou pola calella da Tafona cara ao parque de Belvís. Ao pasar sobre pontiña que dá acceso ao parque, un dos cadelos comezou a tirar pola trela cara a un dos recantos do que hai a carón da pasarela. A muller, R.L.G., de 47 anos e veciña da rúa da Oliveira, detívose ao comprobar que no lugar había un vulto con forma humana.

Alarmada polo achado, sen atrever a achegarse máis, chamou a Policía Nacional desde o seu teléfono móbil. A gravación da chamada quedou rexistrada ás 20.29 minutos daquel 6 de marzo, do que apenas pasaron unhas semanas pero que parece moi afastado no tempo pola sucesión de acontecementos tráxicos que se produciron nas proximidades do barrio de San Pedro nos días posteriores.

O informe da Policía Nacional recolle que dous axentes que estacionaron o seu vehículo oficial na rúa Virxe da Cerca (entre eles o subinspector Marcelino Lata, ao cargo aquela xornada) chegaron ao lugar desde o que a muller dera aviso do achado ás 20.39, é dicir, só dez minutos despois da chamada. Ao achegarse puideron comprobar que, efectivamente, se trataba do cadáver dun home dunha idade aproximada de entre 50 e 60 anos, vestido cun pantalón vaqueiro azul e un xersei gris, sen ningunha marca ou documento que permitise pescudar a súa filiación.

O motivo da morte quedou claro axiña: unha fonda coitelada no pescozo, onde o sangue aínda sen callar indicaba que o crime non había moito tempo que se cometera. A día de hoxe, o corpo continúa nas dependencias do Instituto de Medicina Legal da cidade, sen que se conseguise identificar de quen se trata.

Nunha inspección máis minuciosa da contorna, na procura da arma homicida (que axiña apareceu nunha silveira próxima, pero da que non se puido tirar información de interese para a investigación), un dos axentes atopou, ao lado mesmo do cadáver, dous dados colocados ambos co número 3 cara a arriba. Como se podería comprobar posteriormente, aqueles dous dados eran a “rúbrica” con que o asasino iría asinando cada un dos seus crimes.

Pero a que se refería aquel dobre 3? Pasoulle pola cabeza que a suma de ambos os dados daba 6, día do mes en que se cometera o asasinato, pero axiña o desbotou: que sentido tería molestarse por deixar un dato tan banal, para o que abondaba con mirar o calendario? «É evidente que ao asasino lle gusta xogar», pensou Lata, «pero de momento aínda non teño claro a que...».

Vaga de crimes no barrio de San Pedro (2)

O martes 12 de marzo, menos dunha semana despois do primeiro dos crimes do que axiña a prensa pasou a chamar “o asasino dos dados”, apareceu o segundo corpo sen vida, tamén contra a noitiña e a apenas douscentos metros de onde aparecera o primeiro.

Desta volta o asasinato causou fonda conmoción en toda na cidade: a vítima era Isidro R. R., un histórico promotor do fútbol sala compostelán viña de adestrar do campo situado nas proximidades da calella das Trompas, onde un dos usuarios do aparcadoiro anexo descubriu o cadáver apenas uns minutos despois das nove da noite.

Alertado do vixilante do aparcadoiro, este deu aviso á Policía, que nesta ocasión mobilizou varios vehículos e arredor dunha decena de axentes, practicamente todos os que se encontraban de servizo aquela noite, coordinados novamente polo subinspector Lata, para quen a descrición das testemuñas e os antecedentes tan próximos no tempo facían presaxiar o peor dos augurios.

Así se confirmou axiña: o corpo sen vida do home xacía en posición case fetal contra o empedrado da rúa, e as marcas no pescozo non deixaban lugar a dúbidas: a causa da morte fora o estrangulamento, probablemente (logo confirmouse que así fora) cun cordón dunha bota de fútbol que apareceu tirado nas proximidades da escena do crime. A análise posterior daquel amalló non ofreceu ningunha pista sobre o posible culpable do asasinato, era evidente que a policía estaba ante un profesional que tomaba todo tipo de precaucións.

Pero ao que tamén lle gustaba xogar e deixar a súa persoal sinatura: alí os estaban, de novo, dous dados relucentes, claramente deixados á mantenta polo autor da morte daquela criatura cuxa única culpa fora pasar no peor momento, co asasino á espreita, por riba da pontiña das Trompas que marca o pequeno tramo horizontal en que a calella das Trompas muda de vertixinoso descenso desde a rúa da Ensinanza a costenta subida cara ao miradoiro de Belvís.

Curiosamente, o regato que discorre baixo a pasarela das Trompas é o mesmo que, uns metros máis arriba, flúe so a pontiña en que fora atopado o primeiro dos corpos. Os axentes desprazados ao lugar axiña se decataron das coincidencias entre os crimes. E tamén dunha importante diferenza: esta vez os dados amosaban na súa face superior un 5 e mais un 2.

«3 e 3, 6; 5 e 2, 7», murmurou para si o subinspector Lata, «talvez se trate dalgunha secuencia, pero con dous elementos non hai datos abondo para completar a serie».

Vaga de crimes no barrio de San Pedro (3)

Por primeira vez en moitos anos, o 19 de marzo volvía ser festivo en Galicia. Porén, o subinspector Lata volvía estar de servizo naquela mañá en que moitos composteláns aproveitaban para pasear ou para quedar na cama un cachiño máis alá da hora habitual.

            Non eran aínda as nove da mañá cando o propio subinspector colleu o teléfono da comisaría da Policía Nacional e unha muller nun estado tal de excitación que apenas permitía saber o que dicía aseguraba que acababa de atopar o corpo sen vida dunha moza nunha das liteiras do albergue de peregrinos da rúa dos Concheiros en que traballaba facendo a limpeza.

            Nos apenas cinco minutos en que o subinspector Lata tardou en chegar co vehículo policial desde a comisaría ata a porta do albergue, non deixou de darlle voltas á posibilidade de que se tratase doutro crime cometido polo “asasino dos dados”. Non había razón ningunha para pensar dese modo: a muller non referira sinais de violencia, e tampouco falara de dados nin ningunha outra pista que puidese levar a aquela conclusión, pero o instinto policial do axente alertouno contra o que podía atopar á súa chegada.

            E non se equivocaba. Nunha das liteiras superiores do albergue, aínda entre as sabas, unha rapaza loura duns dezaoito ou vinte anos miraba, cos ollos completamente abertos, cara ao teito decorado con motivos xacobeos.

            O axente que acompañou o subinspector Lata no desprazamento ao escenario do achado tardou só un par de minutos en obter a información precisa para concluír o informe policial. Na única mochila da estancia atopou un pasaporte no que se incorporaban os datos dunha moza islandesa de dezaoito anos chamada Vigdis S. E xunto á almofada manchada do sangue que a vítima deitara pola caluga, unha especie de mazo co que o asasino lle asestara o golpe mortal e que, de novo, non se molestara en levar canda el na súa fuxida.

            Cando as autoridades locais se puxeron en contacto coa embaixada islandesa, a traxedia aínda se fixo maior: Vigdis S. era sobriña do propio embaixador islandés en España, e fora el mesmo quen lle recomendara facer o Camiño de Santiago como última experiencia de lecer antes de comezar os estudos universitarios.

            O informe policial, redactado polo subinspector Lata, aínda daba conta dun último dato: sobre a repisa correspondente á liteira en que aparecera o cadáver, un par de dados con cadanseu 6 na parte superior compartían espazo cun plano das rúas da zona vella compostelá que xa ninguén ía empregar.

            «6, 7, 12...», pensou o subinspector, «isto, no canto de aclararse, complícase cada vez máis».

Vaga de crimes no barrio de San Pedro (4)

Na rúa do Home Santo son varias as vivendas que teñen un pozo no terreo da súa traseira, construídos cando a auga da traída non chegaba con fluidez polas canalizacións que baixaban desde a Almáciga. Na actualidade apenas teñen uso, e quedaron só como vestixio do pasado, elemento decorativo ou por simple desleixo dos seus propietarios.

            O domingo 31 de marzo, derradeiro día do mes, amenceu tranquilo na veciñanza de San Pedro, e pola rúa do mesmo nome, arteria principal do barrio, só se rexistraba o movemento dos escasos fregueses que se encamiñaban á misa de primeira hora na igrexa parroquial situada na praciña anexa á calzada agora peonil. Pero a calma da xornada crebouse contra o mediodía, cando Flora V.G. advertiu, precisamente ao volver da misa, que o seu marido non estaba no sofá onde ela o deixara.

Mauro P.L., antigo albanel, quedara parapléxico tras caer dunha estada durante os traballos de construción do polígono das Fontiñas, a comezos da década de 1990. Desde entón dependía practicamente por completo dos coidados da súa dona, que só saía da casa para ir facer algunha compra e para a misa dos domingos. Era a primeira vez en máis de vinte anos en que Mauro non se encontraba no lugar en que ela o deixara ao marchar.

Tras a pescuda infrutuosa polo interior da vivenda, acabou no pequeno horto traseiro, e alí se desvelou o enigma: Mauro estaba metido cabeza abaixo dentro do pozo, que malia non utilizarse desde había anos aínda tiña auga practicamente ata a altura do peitoril.

Aínda que o subinspector Lata estaba de fin de semana libre, os seus compañeiros decidiron chamalo para que se fixese cargo da investigación. O motivo foi que, a carón do pozo, de novo dous dados, desta volta marcando un 5 e mais un 6, volvían sinalar unha macabra cifra.

Cando o subinspector Lata chegou á rúa do Home Santo, confirmou a idea arredor da que levaba varios días matinando: aqueles dados que o asasino ía deixando a carón das súas vítimas eran a pista para saber cando volvería actuar. A súa axilidade mental permitiulle trazar en só uns segundos un plano do espazo delimitado polos catro crimes xa cometidos, e de súpeto, como nunha epifanía case mística, tivo claro onde se produciría o seguinte crime.

O cando tardou un chisco máis, pero no intre en que todo cadrou, axiña o labirinto quedou desvelado.

Vaga de crimes no barrio de San Pedro (5)

Logo duns primeiros tempos de desorientación, o subinspector Lata comeza a asociar as cifras que sumaban cos días que faltaban para a comisión dun novo crime.

Así, o primeiro crime cométese o 6 marzo na pontiña de Belvís, e a suma de ambos os dados (6: 3 + 3) indican que o crime se cometerá 6 días despois; o segundo crime ten lugar o 12 de marzo nas Trompas, e o 7 que suman os dous dados indican que o crime terá lugar xusto unha semana despois. O terceiro crime, o 19 de marzo nos Concheiros, confirma que a suma dos dados indica a data do seguinte asasinato: temos dous 6 que auguran que o crime se cometerá doce días despois, e o 31 de marzo aparece un home afogado na rúa do Home Santo.

A cuarta parella de dados marcan un 11. Ao inspector Lata non lle resulta difícil enfiar os datos, malia o cambio de mes: o próximo crime vaise cometer o 11 de abril.

Lata ten o cando, pero non o onde, por máis que poida parcelar a zona de actuación do asasino: o barrio de San Pedro, pois está claro que este é o seu ecosistema criminoso.

Xogando cos datos, cae na conta de que os dous primeiros crimes se cometen nunha zona próxima (apenas 200 metros), e que ambos teñen en común que se producen sobre o pequeno regato que cruza o parque de Belvís e que logo deita as súas augas no Sar veciño.

6 de marzo, unha ponte. 12 de marzo, outra ponte. De súpeto, agroma unha lembranza infantil, o único divertimento que había na súa casa, xunto co parchís: un xogo da oca onde se pasaba da cela 6 á 12 coa cantilena: “De puente a puente y tiro porque me lleva la corriente”.

Dados e oca. Non parece unha asociación fóra de lugar. Só hai que seguir tirando do fío e buscar a relación entre as datas dos outros crimes e as celas do xogo: a cela 19 é unha pousada (o albergue), e a 31 é un pozo; todo cadra tan á perfección que o subinspector Lata teme que agora que só falta unha peza todo se esboroe por mor dun detalle que non encaixa.

Así é: na cela 11, a que se supón que indican os novos dados que marcan o 11 de abril como data do próximo crime, non hai nada de interese. De feito, en cada xogo da oca que consulta amosa un motivo diferente: un mago, unha árbore, un mariñeiro, un xeado...

Pero..., e se non se trata de poñer a conta a cero, senón de seguir sumando? E, aí si, todo cadra: se ao 31, a cela do pozo, se lle suman os 11 dos últimos dous dados, o resultado é 42. E a cela 42 da oca é nin máis nin menos que o labirinto.

No parque de Belvís, onde todo comezou, hai un labirinto de camelias encaixado por un muro que o converte no espazo ideal para quen busque cometer un crime sen testemuñas.

11 de abril, labirinto de Belvís... O subinspector Lata xa sabe onde e cando actuará novamente o asasino!